Kategori: Öykü

– Oğlum, bi baksana. Nasıl oluyor bu şimdi? dedi yaşlı kadın elindeki kartı arkasındaki adama çaresiz gözlerle göstererek. Bembeyaz saçları aceleyle bağlanmış baş örtüsünden dışarı fırlamış, eprimiş, üzerine iki beden...

En kaybetmemem gereken şeyi kaybettiğimi fark ettim bu sabah. Onu kaybettiğimi tam da çok ihtiyacım olduğu şu saatte fark etmem, bu kaybolma, daha doğrusu kaybetme eyleminin kaç gün önce gerçekleştiğini bilememem, tam anlamıyla...

Odaya girer girmez akvaryumdaki bulanık suya baktı. Akvaryumun dibinde pembe, yeşil, irili – ufaklı taşlar vardı. Sonra, kımıltısız duran su kaplumbağasına gözleri ilişti: -Öldü mü yoksa? dedi. – Uyuyor, dinleniyor, dedi....

Kaçtır arıyorum, karşıma bir Allah’ın kulu çıkmıyor. Neymiş?.. Teknolojiymiş! İnsanın sonu bu teknoloji yüzünden olacak. İnsanlar tuşlara, rakamlara mahkûm oldu. Ortada insan kalmadı. Sözümona telefon edip bir müşkülünüzü...