“Sarhoş Yaşantılar”dan uçan “Zihin Kuşları”mla,…, Leyla Erbil’e selam ola!!!     Çın çın çınladı ortalık, siyah kostümlünün çanı biteviye çınlatmasından,…, kimler için çalıyordu ki bu ÇANLAR?! Panik halinde toplaştı...

  Geceyi bir fenerle yırtmaya çalışıyordu. Sokak lambaları uzun gölgeler bırakıyor, ama onun peşini bırakmayan bir gölge vardı. Sanki kendi gölgesi değildi. Her adımda biraz daha büyüyor, biraz daha şekil değiştiriyordu....

  “Sezai, bak hava çok güzel. Çık sahilde bir yürüyüş yap, azıcık nefes alırsın be evladım.” Başladı yine. Ne diye inat ediyorsa. “İstemiyorum dışarı çıkmak.” “Akşama ekmek lazım. Dönüşte markete de uğrarsın.” Dün aldığım...

  Bugün mesai bir türlü bitmek bilmedi. Müdürün gözüne bakıp durdum, “Kızım sen artık çıkabilirsin,” desin diye. Nerede, hiç oralı olmadı; yalvaran bakışlarımı görmezden geldi. Eve yine geç kaldım. Üstüne bir de trafik çok...

                          Zorlu geçen kış mevsiminden sonra erken gelen dayanılmaz sıcaklar. Üzerinde kiraz ağacı yapraklarının gölgeleri oynayan geniş sedire uzanan genç kız. Ancak bu sabah tedirgin. Bedeninden doğan kızıllığın...

“Artık bundan bıktım” dedi adam. “Herkesin gölgesi var. Neden benim yok?” Gece ağır bir sis gibi çökmüştü. Köprünün üzerinde asılı paslı bir fenerin ışığı titriyor, parmaklıkların gölgeleri rüzgârla dans ediyordu. Adam taş...

  Kasabanın tek veterineri sensin. Baban da öyleydi. Özünde iyi bir adamsın; bunu inkâr edecek değilim: eşine karşı saygılı, köpeğin Kırpık’a düşkün, komşularının selam vermeden geçmediği o efendi adamlardansın. Bir de...

  Saat onu gösterdi. On buçuk. On bire çeyrek var. Daha vakit var seni yolculamaya. Ayağımda senin ayakkabıların… Onlara bakıyorum.  Kırk iki numara. İki numara büyük bana. Siyah makosen. Önünde anlamsız püskül. Ucuna kâğıt...

  Hayatımın en güzel zamanlarının başlangıcı olan okulum; sanki çiçekler olmadan kendini yalnız hissedip üzülecekmiş gibi dört mevsim tabur tabur türlü nebatın hiç terk etmediği, karahindibaların, çınarların, çamların,...