Yazar: Meltem Uzunkaya

0

Gidenle Kalanın Resmi

Bir: Kalan Gitti… Ben, tam da ayrıldığımız noktada öylece durmuş, ya da donmuş arkasından bakıyordum… Gittiğine… Benden bir ruh gibi yükselen diğer ben de bana bakıyordu. Belki de hem bana hem giden ona. Durduğuma…...

0

Kendine Mektuplar ya da Konuşmalar

Sokağa çıkma yasaklarında daha iyi anladım. Evimin hemen karşısında bir park olduğu için şanslıyım. Bugünlerde sokağa çıkamazken pencereye daha yakın durur oldum, durduğum yerden oradaki çınar, ıhlamur, erguvan, erik, çam gibi türlü ağaçlarını görebiliyorum....

0

Bir Samatya Gezisi

Bir gün evden çıkıp gitmeli insan yürüyerek. Havalar ısınsın, yaz gelsin diye beklemeden hem de. Kış güneşinin tadını içmeli tanımadığı semtlerin mahalle ortasındaki banklarda. Bilmediği sokaklara girip çıkmalı, yolda rastladığı sakinlerine gülümseyerek selam vermeli,...

0

Zamansız Şarkılar

Pencere camının üzerinden aralıksız düşen damlaların gerisindeki bahçede terk edilmiş mezar taşları gibi dikili duran dut ağaçlarının ıslak hüznü parlıyor. Kar yağmış gibi yağan Karyeyen yağmurlarının indiği topraktan yükselen buğuda, sahipsiz ruhlar avare gezintiye...

0

Günetapan

Meltem Uzunkaya Marmara iç denizine bakan, Trakya bölgesindeki bahçeli evime onu çağırdığımda böyle olacağını nereden bilirdim. Yardım etmek istemiştim. Bazen böyle olmaz mı olayların gelişimi? Birine yardım etmek isterken onun dengelerini daha çok bozarsınız....

0

Sarmaşık

Cama hafifçe vurulduğunda evde yalnızdım. Korkudan gözlerimi açamıyordum. Hava henüz aydınlanmamıştı bile. Eylülün tam ortası, bağ bozumu zamanıydı. Bizim buralarda kutsal sayıldığından ben de balkona bir sepet üzüm bırakmıştım. Benimki, bizim bağı kumarda kaybedeli...

0

Tepe

  Şehirler arası yolda giden bir otomobil. İçinde bir çift. Haziran, sıcak. Aracın kliması bozuk. Açık camlardan içeriye giren sıcak ve tozlu rüzgâr gürültüyle beraber arabanın içine hapsolup çöküyor. Gri asfalt, güneşi daha da...