Kategori: Öykü

  Bugün kimseyle konuşmak gelmiyor içimden. Yataktan bile çıkmak istemezdim, fakat gürültüler… Dışarıdan içeri dolan serin hava ve sokağın sesi… İnsanlar, arabalar falan filan. Çok insan var. Yatakta kalsaydım...

  Karanlıkta gizlenmiş bir şehirdi Gloomspire. Kuzeyin sisli ve rüzgârlı coğrafyasında, haritalarda çoğu zaman görünmez gibi duran şehir, sivri gotik kuleleriyle gökyüzünü delerek yükselirdi. Çatlak taşların arasında...

  Metroya Hacı Osman durağından biniyorum. En azından iki saatimi yiyecek Maslak trafiğinden kurtulmak ve Kıbrıs’tan gelen arkadaşımla Taksim’de buluşup bir akşam yemeği yemek amacıyla düşüyorum yollara. İlk duraktan...

  Seksen yaşına gelmiş bir hacı olarak, bu satırları titreyen ellerimle yazarken içimi kemiren bir şey var; öyle bir kemirme ki, hani yıllar boyu diş ağrısını erteleyen bir köylünün en sonunda gecenin bir vakti, uyuyamadığı...

Ozan geleli bir haftayı geçmiş, içli dışlı oluvermişti, mahkûmlarla. Talihsiz kaderlerinin müebbedinde mahpus değil miydi, hepsi? Ta ki bitene dek, çekilecekti bu çile, kâh volta atarak, kâh tekerlek çevirerek. Taşınması ağır...