Kategori: Öykü

Enginarı annesinden öğrendiği gibi pişirecekti. Düdüklüyü ocağa koydu.  Buhar ses verince kısacaktı. Saate baktı: 14.30  (Seninle mutluyum, teşekkür ederim. Artık gelecek için ümidim kalmamıştı. Emekli olmayı düşünüyordum....

“Kalk bey kalk!” “Ne var yahu sabah sabah?” “Kalk dedim, kalk çabuk, hadi! Şu haberi oku hemen!” “Ya hanım, daha gözümü açmamışım, ne haberi, ne okuması Allasen!” “Çabuk dedim ya! Bayılacağım heyecandan!”  “Aman, aman gözünü...

Sabahın erken saatlerinden bu yana büyük bir kalabalık, titremelerini iki katına çıkaran rüzgârlı soğuk bir günün zorluğunda, kentsel dönüşüme yazgılı mahallenin en güzel yerine dikilen on sekiz katlı iki büyük apartman...

Atasının öldüğü an tahta geçirdiler gencecik yeni seneyi. Eskisinin ölümü kutlandı, yenisinin eskisinden daha iyi olması için dilekler tutuldu, kadehler tokuşturuldu, şarkılar söylendi, sarhoşlar yollara kustu, bense beni...

Kendimden ben de memnun değilim.  Şuncacık, el kadar kıza benim gibi soluk yeşil, diz altı, genişçe bir şort giydirilir mi hiç?  Neymiş, artık vücut hatları belli oluyormuş.  Vücut herkeste yok mu ki? Benden önce ne güzel...