Kategori: Öykü

“Dün akşam bizim evde kıyamet koptu!” dedim.  Dün akşam “kıyamet”in tam ortasında değil, ertesi gün, sadece beş dakika sonra ne yaşayacağımızı bilemediğimiz o vakitte, nasıl olduysa bu cümle düştü aklıma ve bu bir sorunmuşcasına...

“Bana sesini yükseltmenin cezasını çekeceksin.” “Eve gider gitmez sana, ses nasıl yükseltilirmiş göstereceğim.” “Bana bağıracak kadar ne derdin varsa, tüm dertlerin son bulacak birazdan.” “Seni sonsuz huzur ve sessizliğe...

Yağmur güneşe isyan edercesine çığlık çığlığa yağıyordu. Hüznü yağmurla birlikte yüreğine yüreğine doluyordu. Oysa ne çok severdi yağmuru. Kimselere görünmeden anfiye girmek için koşar adım yürüdükçe kalbi aynı hızla çarpıyordu...

Her ölen cebinde üç şeyle geliyormuş buraya. Benim cebimden; kâğıt, kalem ve göbek kordonu çıktı. Önce ne yapmam gerektiğini anlamadım. Şimdi size bu mektubu yazıyorum. Oldukça serin burası. Sonsuz toprak yolların birleştiği,...

Kız, küçücük mutfakta, çaydanlığı ağzına kadar musluk suyuyla doldurmuş, sonuna dek açtığı tek göz ocağın üzerine koymuş, suyun kaynamasını bekliyordu, tezgâhın başında…  Canı çok sıkkındı. Bıkmıştı hayatından. Hep hayal...