Kategori: Öykü

  Köprüaltı’nda Rasim Usta’nın küçücük meyhanesini eskiler iyi bilir. Eski tüfekler. O dönemler, bu meyhanede gidenin ardından kadeh kaldırmak mezara atılan son kürek gibiydi. Seksen öncesi. Anaların gözyaşlarıyla sulanan...

  Kırmızı ayakkabılarının sipsivri ucu yukarıya doğru boynuz gibi kıvrılmış… Cüce hoplayıp zıpladıkça boynuzun ucundaki yakut çakımlarıyla seyircilerin gözünü doldurmakla kalmıyor, yeşil atlastan bir perde çekiyor...

  “Hayat, birbiri ardına eklenen ‘ve’ler zinciridir. En sağlam halka ise her zaman en sona saklanandır.”   Güneş, kadim bir bakır tepsi gibi ufkun kenarına devrildiğinde, Hamdi Efendi’nin...

  “Isırmaz değil mi?” “Yok, yok. Bir şey yapmaz. Sen sakin dur, bırak seni tanısın. Kokla kızım. Bak bu İbrahim abi. Aferin benim güzel kızıma” “Seher Abla kusura bakma, biraz geciktim, malum yağmur yağınca dolmuş...

  1 Etrafına bakındı. Kimseyi göremedi. İstediği de buydu: kimse olmamalıydı. Zaman ve mekân bağlamında planının kusursuzluğu onu duygulandırdı. Nasılsa çevrede kendisini görecek kimse yok diye gözlerinin yaşarmasına bile...