Kategori: Öykü

Matbaanın içi her zamankinden daha sessizdi. Oysa makineler çalışıyor, kağıtlar akıyor, mürekkep kokusu havaya karışıyordu. Ama bu kez başka bir şey eksikti. Belki de herkesin içinde yankılanan o görünmez boşluktu. Dergi tam on...

                                            Ilık duşun altında, gecenin yükünden kurtulabilecekmiş gibi, gözleri kapalı, kıpırtısız duran Şükran ağırlığını ıslak seramiklere dayadığı kollarına vermiş boğazındaki...

  Adım yoktu. En azından insanların söyleyebildiği bir adım. Anneannem, “Senin adın ışığın dilinden gelir,” derdi. “Bizim dillerimizde karşılığı yoktur.” O zamanlar buna yaşlı bir kadının sanrısı der geçerdim. Şimdi ise...

SONDAN BİR ÖNCEKİ İSTASYON Demet Öztürk   Sehpanın üzerindeki fotoğrafı elime aldım, yakından bakmak istedim. Uzaktan bakınca saçları ve inci kolyesi dikkatimi çekmişti. Gür parlak saçlarına deniz dalgaları gibi şekil vermiş;...

  Arşiv’in en sessiz odasında çalışıyordum.   Bu cümleyi her sabah zihnimde tekrar ederim. Belki de mesleğimin tek ritüeli budur. Çünkü Arşiv’de çalışan herkes bilir ki, sessizlik burada sadece bir durum değildir; aynı...