Kategori: Öykü

  İnsan düşünürken aklında küçücük bir adam konuşur gibi gelirdi bana. Şimdi dilsiz olmuş. Sesini duyamıyorum. Koskoca bir boşluk var zihnimde. Mümkün mü bu? Zihinler boşalmaz demişti psikoloğum, bu senin kendince...

  “Ve şimdi şimdi yazmaya karar vermişsem, bunun tek nedeni, kendimi gölgeme tanıtmak isteğidir.” Kör Baykuş, Sadık Hidayet   Nalân, tedirginlik içinde yürüyordu.  Şehrin koca dudaklarından yayılan beyaz duman yanıltıyordu...

  İlk tepkim, korkuyla karışık şaşkınlık oldu ve aniden arkama döndüm. Arkamda bir yabancı duruyor sandım. Benden başka kimsenin yaşamadığı bu küçücük dairenin avuç içi kadar banyosunda başka kim olabilirdi ki! Tekrar ve bu...

  Uyku sersemi fırlayıp oturdu yatakta. Ter boşanıyordu her yerinden. Kalbi yerinden çıkacaktı adeta. Gördüğü korkulu rüya gelince aklına ürperdi. Elleriyle alnını, yüzünü kuruladı. Pis bir koku yayılıyordu vücudundan. Yüzü...

  Üç küçük çakıl taşını cebinden çıkardı kapıdan çıkarken. Parmaklarının arasında dolandırdı: “Seviyor, sevmiyor, seviyor, sevmiyor.” Kimsenin görmeyeceği şekilde taşları atıp tutmaya başladı. Önce hangisi düşerse, o sırada...