Matbaanın içi her zamankinden daha sessizdi. Oysa makineler çalışıyor, kağıtlar akıyor, mürekkep kokusu havaya karışıyordu. Ama bu kez başka bir şey eksikti. Belki de herkesin içinde yankılanan o görünmez boşluktu. Dergi tam on...

                                            Ilık duşun altında, gecenin yükünden kurtulabilecekmiş gibi, gözleri kapalı, kıpırtısız duran Şükran ağırlığını ıslak seramiklere dayadığı kollarına vermiş boğazındaki...

  Adım yoktu. En azından insanların söyleyebildiği bir adım. Anneannem, “Senin adın ışığın dilinden gelir,” derdi. “Bizim dillerimizde karşılığı yoktur.” O zamanlar buna yaşlı bir kadının sanrısı der geçerdim. Şimdi ise...

SONDAN BİR ÖNCEKİ İSTASYON Demet Öztürk   Sehpanın üzerindeki fotoğrafı elime aldım, yakından bakmak istedim. Uzaktan bakınca saçları ve inci kolyesi dikkatimi çekmişti. Gür parlak saçlarına deniz dalgaları gibi şekil vermiş;...

  Arşiv’in en sessiz odasında çalışıyordum.   Bu cümleyi her sabah zihnimde tekrar ederim. Belki de mesleğimin tek ritüeli budur. Çünkü Arşiv’de çalışan herkes bilir ki, sessizlik burada sadece bir durum değildir; aynı...

  Köprüaltı’nda Rasim Usta’nın küçücük meyhanesini eskiler iyi bilir. Eski tüfekler. O dönemler, bu meyhanede gidenin ardından kadeh kaldırmak mezara atılan son kürek gibiydi. Seksen öncesi. Anaların gözyaşlarıyla sulanan...

  Kırmızı ayakkabılarının sipsivri ucu yukarıya doğru boynuz gibi kıvrılmış… Cüce hoplayıp zıpladıkça boynuzun ucundaki yakut çakımlarıyla seyircilerin gözünü doldurmakla kalmıyor, yeşil atlastan bir perde çekiyor...

  “Hayat, birbiri ardına eklenen ‘ve’ler zinciridir. En sağlam halka ise her zaman en sona saklanandır.”   Güneş, kadim bir bakır tepsi gibi ufkun kenarına devrildiğinde, Hamdi Efendi’nin...

  “Isırmaz değil mi?” “Yok, yok. Bir şey yapmaz. Sen sakin dur, bırak seni tanısın. Kokla kızım. Bak bu İbrahim abi. Aferin benim güzel kızıma” “Seher Abla kusura bakma, biraz geciktim, malum yağmur yağınca dolmuş...

  1 Etrafına bakındı. Kimseyi göremedi. İstediği de buydu: kimse olmamalıydı. Zaman ve mekân bağlamında planının kusursuzluğu onu duygulandırdı. Nasılsa çevrede kendisini görecek kimse yok diye gözlerinin yaşarmasına bile...

  “Lütfen çabuk! Son bir saatimiz! Görevliler, çookk yoğun çalıştıklarından aşırı hassaslar, hemen başımıza dikilirler.”   Şimdi bir soru: Yüzyıllarca sanatçılara en çok kim ilham olmuştur? ‘Tabiat’ ‘Din’. Dikkat! Kim...